| balıklı şiir
ISTAVRIT
Kucuk istavrit yiyecek birsey sanip
hizla atildi capariye,
once muthis bir aci duydu dudaginda
gumbur gumbur oldu yuregi
sonra hizla cekildi yukariya
Aslinda hep merak etmisti
denizlerin ustunu,
neye benzerdi acep gokyuzu
bir yanda buyuk bir merak
bir yanda olum korkusu
"Dudagi yariklar" denir, sanslidir
hani gorupte insani
oltadan son anda kurtulanlar,
ne care, balikcinin parmaklari hoyratca kavradi onu
kucuk istavrit anladi "yolun sonu"
Koca denizlere sigmazdi yuregi
oysa simdi yuzerken
kucucuk yesil legende
cansiz uzanivermis dostlarina
degiyordu minik yuzgeci
insanlar gelip gecti onunden
bir kedi yalanarak bakti gozlerinin icine,
yavasca karardi dunya, basi da donuyordu
son bir kez dusundu derin maviyi
beyaz mercani, bir de yesil yosunu
iste tam o anda egilip aldim onu
yurudum deniz kenarina
bir opucuk kondurdum basina
iki damla goz yasindan ibaret
sade bir torenle saldim denizin sularina
Bir an oylece kala kaldi
sonra sevincle dibe daldi
gitti, tum kederimi sokup atarak
tesekkuru de ihmal etmemisti
birkac degerli pulunu avuclarima birakarak
Balikci ve kedi saskin baktilar yuzume
sorar gibiydiler, neden yaptin bunu, niye ?
bir gun dedim, bulursam kendimi
yesil legendeki kucuk istavrit kadar caresiz
son ana kadar hep bir umudum olsun diye.
sair ; Serdar Siralar | 
Normal
