Konu: Yağmur

Ailemizin bir bireyi idi YAĞMUR. Hiçbir şey öğretmedik biz. Annemi İstanbul’a göndermiştim. Amcamdan alması için. Önce evde hanım sızlanmıştı bir köpek istemiyordu. Ama o alelade bir köpek olmadığını özel bir canlı olduğunu kısa zamanda bize göstermişti. Sonra üçüncü bir çocuğumuz oldu adeta. Düşününki çalıştığım kasabada ve Medreseönü’nde herkes onu tanır ve severdi. Sağlam bir avcı idi ama aynı zamanda da müthiş sadıktı. Oturduğumuz odadan Birçok kez koridora onun çığlıkları ile koşar, Kardeleni ya üzerine çıkmış kulağını çekerken ya da kuyruğundan sürüklemeye çalışırken bulurduk. Canı yanar ama kızımıza asla hırlamazdı bile. Lojmanın bahçesinde Kardelen güneşlenir, oynarken başına nöbetçi bırakırdık. Saatler geçse de yerinden ayrılmaz Kardeleni gözlerdi. Kulakları çınlasın İzmirli doktor arkadaşım Rıdvan onu kuru yemişle beslerdi. Bu nedenle sağlık ocağına gittiğinde ona eczaneye gitmeyi göstermişti. Reçeteleri ağzına verdiğinde doğru eczaneye gider verilen ilacı geri getirirdi.

Onunla ilgili anılarımız bura sığacak gibi değil tabiî ki. Evde olmadığımız bir akşam komşu çocukları kapalı olduğu yerden çıkarıp dolaştırmak istemişler. Hiç yapmadığı bir şeyi yaparak yolun karşısına geçirmişler. Geri dönerken bir aracın çarpmasıyla ölmüş. Gecenin bir yarısı komşudan gelen telefonla olduğum yerde kaldım Dünya başımıza dönmüştü. Misafir olduğumuz yerden hemen kalkıp geldiğimizde komşular bir yere yatırıp üzerini örtmüşlerdi. Ondan önce öyle bir acıyı babamı kaybettiğimde yaşadım. Onu tanıyan herkes sanki bir insanı kaybetmiş gibi üzülmüştü. Ondan sonra başka bir köpek almadık. Biliyorduk ki hiçbir köpek onun gibi olamazdı. Gitti peşinden sevgimizi de götürerek.








Yağmur

Okurken içim acıdı. İnsanın sevdiklerinden ayrılması çok zor.
Geçmişler olsun

Başınız sağolsun Hocam İnsan zamanla çok alışıyo hayvanlara.

tek çocuk olduğum için kardeşim olarak hep köpekler vardı...5 yıl önce 12 yıllık "kardeşim" bir motor altında kaldı , tabi 5 yıldır başka kardeşim var evde...eve gelince o nalet sesizliğe en fazla 3 ay dayanabildik 10 yıl boyunca eve geldiğiniz her gün , aynı sevinçle heyacanla sizi karşılayan olmaması 3 ay boyunca eve girenin direk dağılmasına neden oldu......sağolsun pek aratmadı şimdikide ama bu canlıların sevgileri büyük hayatı kısa malesef 13-14 yıllık hayatlarında ki bunun bir kaç yılını bile sizle geçirseler, sizin olası 80 yıllık hayatınızda yeri doldurulamaz sıfatına erişiyorlar..
büyük ihtimal hayatımın sonuna kadar bir köpek olucak yanımda , kardeşim yerine insanları koymayı çok denedim ama hiç biri bir köpeğin hissetirdiklerini hissettirmedi...tek eksikleri konuşamamaları , bende pek konuşmam zaten , buyüzden iyi anlaşıyoruz...
duygularını paylaşıyorum Olcay abi...

Candaş koymuştum köpeğimin adını, öldüğü zaman çok ama çok üzülmüştüm ben de. Hayvan sevgisi olmayanın insan sevgisi olmayacağını düşünürüm hep.

Hocam çok üzücü...
Müthiş bir hayvanmış...

hocam gerçekten çok üzüldüm başınız sağolsun allah çocuklarına uzun öürler versin

Olcay nasil uzuldum anlatamam..Ben de 3 sene once malesef cok sevdigim kopegimi kaybettim,zehirlenerek oldurulmus buldum bahcede.Kabus gibi bir gundu,her tarafta kedi ve kopek oluleri vardi.Toptan bir temizlik yapilmis anlasilan.Seni cok iyi anliyorum..Su anda da 2 kopegim ve 2 kedim var,bazen o gun geldiginde nasil yaparim ,nasil ederim diye aklimdan geciyor.Nasil karsiliksiz sadakat ve sevgidir..Doversin bazen,kizarsin ama onlar sana hic kirilmaz ve hep sever.Kopek gibi sevmek aslinda ne kadar dogru bir laftir..

gerçekten,çok üzücü bir olay,insanın alıştıgı bir candan ayrılması ne kadar kötü...

ıste sorsan hayvan derler ama onlar en ıyı dostdan daha yakınlar bıze
basın saolsun