Cehennemin Arka Bahçesi (OZAN İÇİN) - ZIPKINCI

**Murat ÜNAL** · 13-08-2006

Yaşamda bazen paranoyalar gerçek olabilir! Camiamız şimdi bunu yaşıyor! Kabusumuz gerçek oldu. En centilmen, en becerikli, en yakışıklı, en kibar ve kurucu olanımızı kaybettik! Türk apneistlerinin çocukluktan olgunluğa geçişi için bu kadar zorlu ve acı bir inisiyasyon (olgunlaşma) deneyimi şart mıydı sanki? Deep Blue filmini çağrıştıran, anlam yüklü ama çok çok acı bir son. Ozan denizin üzerinde yıllar geçse silinmeyecek bir yakamoz oldu. Her sinaritin yakışıklılığında, her yunusun canayakınlığında o akıllara gelecek... Yine de katlanmak çok zor. Kimi ölümler toplumları büyütür. Bu camia da bu ölümle biraz daha büyümek zorunda kalacak. Zira bu kaybı anlamlı kılacak olan şeylerden birisi de budur kanımca. Bunu doğru kavrayabilmeliyiz. Zira bu yıl gidenlerin handiyse tümü "genç-usta" dediklerimizdi. Eğer bunda bir sır varsa, bunu en çok Ozan çözmeyi isterdi çünkü. O halde çözmeliyiz. Bir arkadaşımız elbiseye hava verip dalıcıyı yüzeye çıkaran minik bir tüp önermişti bir ara. Bu kadar firma yetkilisi ve akademik kimse var aramızda. Bir Ar-Ge projesi başlatmak bu kadar mı zor? "Yıldırım Lifesaver" koyalım adını da!
Kalbim gerçekten acıyor. Kemal Sunal ve Barış Manço'nun vefatlarında hissettiğim inanamama halini yaşadım. Bir aydır siteye doğru dürüst girememiştim. 9 Eylül 2006 tarihine nikah günümüzü kararlaştırmıştık mavi gözlümle. Zamanımız az olduğu için koşuşturup duruyorduk yeni yuvamız için. Hatta siteye nikah davetiyesi upload etmeyi düşünüyordum. Önceki gün bir yapı marketin içinde kahve içerken nişanlım tereddütle "hayatım bir şey söylemek zorundayım ama..." deyip sustu. Anladım kötü bir haber geleceğini... "Maalesef sitenizin kurucusunu kaybetmişsiniz" dedi. Ozanın gülümseyen yüzü geldi aklıma. Ozan mı dedim? Sanki başka birinin adını verse daha az üzülecekmişim gibi geldi o an. Oysa her isim yakacaktı kalbimi. Tanrı hepsine uzun ömür versin, tüm adminler, modlar ve ustalar... Yüreğimizi darağacına çekip gidecekti her biri. "Evet Ozanmış" dediğinde gözlerim doldu. İnanamadım. O da bu sitenin yıldızıydı nihayet. Gençti, ustaydı, kibardı, idealistti. Genç yaşında deniz sevdalısı binlerce insana bir yuva kurup onu miras bırakacak kadar dolu yaşamıştı. Kıskanılası bir gençti, daha doğrusu gıpta edilesi, imrenilesi... Başka bazı hobi sitelerindeki küçük dağları ben yarattım tarzı administratörlerden değildi. Zira çoğu insan adminliği, modluğu höt-zöt yapabilme özgürlüğü olarak anlıyor bu ülkede. Ozan genç yaşında site yöneticiliğinin, "işleri kolaylaştıran adam olmak" olduğunu anlamış, ciddi ama aynı zamanda deniz köpüğü gibi zarif bir insandı. Yaşamı başkaları için "kolaylaştıran" biri olabilmek ve mütevazi kalabilmek... Kolay iş değildir.

Ozan gidişiyle zıpkıncı camiasını çaresizlik içindeki çocuklar gibi bıraktı. Bir Ağustos sıcağında bunalıyor adeta yanıyordu deniz... Ozan'sa ciğerindeki son nefesi sırf o bir parça serinlesin diye mavi gözlü sevgilisinin yüzüne üfürecek kadar tutkundu ona! Ve Cennete adım attı. Şimdi bizler... acemiler ve ustalar... tüm çocuk kalpli deniz aşıkları... büyümek ve bu ölümü kalp ve akılla kavramak zorundayız. Ozan'ı ve mirası zıpkıncı.com'u doğru yaşatabilmek için! Ben her dalışımda beni uyaran sakin, kararlı ve sağduyulu iç sesin Ozan olduğunu varsayacağım bundan sonra. "Abi yeter, gerek yok" diyecek usulca. "Tamam kardeşim, kuşkusuz sen haklısın" deyip, yukarı çıkacağım... Tanrı ailesine sabır versin. Nur içinde yat yakışıklı kardeşim. Aşağıdaki şiirimi sana adıyorum.

CEHENNEMİN ARKA BAHÇESİ

ustaca yontulmuş
devasa taşlarla örülü
bir duvardır cehennem
çaresizliktir
bir de yaşı çok
ama çok eskidir
sevimsiz dev eğreltiotları arasında
bir çocuk
oynar kendi kendine
arada bir
başını kaldırıp duvara bakar
duvar
siyah
cilalı
bir devdir
bir de yaşı çok eskidir
açık bir tehdittir
kötülüğü kendinden menkul bu..
şey...
somut çaresizliktir
koyu yeşil otlar arasında çocuk
kaygılıdır keyifsizdir
taşların üzerinde yer yer zor seçilen
herşeyin öncesi zamanlardan kalma yazılar
ki besbelli kötüdür mealleri
her tehdit gibi
korkudan çok kaygı
ve filizlenen bir nefretle çocuk
cehennemin arka bahçesinde
yanıbaşında çaresizlik duvarı
oyunlar oynar kendisiyle
çaresizlik
bir duvar
cehennem somut bir çaresizlik
ve çare
çaresizlikten başka herşeydir
duvardan uzaklaştıran adımdır bazen
bazen duvara imza atan tırnaktır
çaresizlik duvarın kendisine aittir
kötülükse cehenneme
oysa çocuk
bu bahçeye ait değildir
o uzaklara
mora çalan ufuklara
belirsiz bir geleceğe aittir
çare
çocuğun kendisidir
duvar
apaçık bir tehdittir
ve her tehdit
korkunun bir türevidir
işin doğrusu
cehennem çocuktan çok korkmaktadır
ve bu lanetli duvar
bir an önce büyümesini ummaktadır
çocuk
duvara gözlerini diktikçe
taşlar
dudaklarını ısırmaktadır
cehennem devasa taşlarla örülü bir duvardır
önü vardır
ardı yoktur
öylesine büyük ve sağlamdır
ki
üfürsen
y ı k ı l a c a k t ı r !

Emekci.55 · 13-08-2006

Abim,şu an gözlerimden akan yaşları görebilsen,yazının anlamını,gidenlerin ardından tuttuğum yasın büyüklüğünü ve kalplerimizin ne denli bir olduğunu anlayabilirsin.

Her ne kadar duygu yüklü bir 30 yaşında büyümeyi bekleyen mavi sevdalısı bir çocuk olsamda,cehennemin duvarını aşabileceğim yaşı beklemenin ne kadar boş olduğunu kavrayabiliyorum.

Ben duvarın ardını yılların geçmesini bekleyerek görmektense,hayalimde dilediğim şekilde biçimlendirip,ona hayat veren bir çocuk olarak kalacağım.
Bu camianın tüm fertleri,maviye sevdalıdır...büyük sorumlulukları göğüsleyen ufacık çocuklardır...

5 Yaşındaki oğlum tatil için gittiğim bir yerde deniz kenarında bir hafta önce bana baba gitme dedi...!
Nereye gitmiyim oğlum diyemedim,diyemedim çünkü her halimden nereye ne amaçla gittiğim belliydi...
Elimde zıpkın,başımda maske,şnorkel ile oğlumun karşısında kalakalmıştım.
Oysa benim balık vurmaya gittiğimi sananlar yanılıyordu.Paletsiz,elbisesiz,ağırlıksız,uydurma bir zıpkın-sürekli su alıp yüzümü acıtan maske ve şnorkel ile balık vuramayacağımı bile bile gidiyordum...

Amaç belliydi,mera çok güzel doğal ve verimliydi.Sevdalısı olduğum mavinin içerisinde yarım yamalak çekebileceğim bir nefes,buğulu ve yarı su dolu maskem olsa bile görmek istediğim manzaraydı beni çeken.Karşıma çıkan kefal ve levreklere her atışın ardından kurdum umutsuzca amatör zıpkınımı...Sonunda zıpkının lastiği de koptu ya...

Yani demek istediğim,dalış takımlarım olmadan gittiğim tatil yerinde bile,ucuza aldığım idare lambasına benzeyen malzemeler bile sadece o havayı soluyabilmek içindi.Benim sudan balıksız çıktığımı görenler de kıs kıs gülüyürlardı her defasında.Bir balık vuramıyor,her gün saatlerce sudan çıkmıyor diye fısıldaşıyorlardı aralarında...)

Sonra oğlumu kucağıma aldım ve bana ben de gelecem dedi...neden dedim,balık vuracam,onları öldürcem dedi...

Baba onları öldürmek için girmiyor suya diyemedim,anlatamadım beni çeken mavinin gizemini ona...!
Ama o günden beri elinden düşürmediği idare zıpkını ile yatıyor her akşam...Kim bilir belki bir balık vuracaktır,belki hayalini kuruyordur büyümenin...

TIPKI SİZİN ŞİİRİNİZDEKİ DUVARI AŞABİLMENİN HAYALİNİ...
AMA BİLMİYOR Kİ,BABA 30 YAŞINDA VE HALEN HAYAL KURMAKTADIR.

Tanrı hepimizi korusun,sevdiklerinizle uzun yıllar mutlu ve huzur dolu yaşayın...Yitirdiklerimizi unutmadan nice anısına yapılan dalışlar sizlerin olsun...

**Murat ÜNAL** · 13-08-2006

Hani bizler denizin çocuklarını bir bir çekip alıyoruz ya elinden... Deniz de arada bir bizden birilerini alıyor sanki nazire yaparcasına. Bu kez aramızdan halaybaşını, en iri ve cesur akya palazımızı aldı ne yazık ki! Biz kayabalıklarına da ağıt yakmak düştü. Gökmen'cim, Ozan gibi özel insanlar mekan değiştirmek için yaşlanmayı beklemiyorlar genelde. Işık hızında giden bir yunus'un sırtına binip herkesten önce vardı kaçınılmaz menzile. İnsanoğlunu kısıtlayan duvarı tek kuyruk darbesiyle yerle bir etti. Fanilikle kodlanmışlığı, unutulmayacak bir isim bırakarak tekzip etti. Mekanı cennetin bahçeleri olsun...

Emekci.55 · 13-08-2006

Şnorkelden aldığımız nefes kadar bize yakın ve ihtiyacımız olduğunu hiçbir zaman unutmayacağım.

Ruhu şaad,mekanı cennet olsun.

**İsmail Hakkı ŞAHİN** · 13-08-2006

duygu yüklü ; gözyaşı yüklü sayırlar.. Bir şeyler yazabilecek durumda deilim inanın. Başka Ozanlar ölmesin lütfen...

Teşekkürler Murat. Teşekkürler Gökmen..

AHAB 1974 · 13-08-2006

İnsanın herşeyini paylaştığı bir dostunun arkasından üzülmesi, yüreğinin yanması anlaşılabilir birşeydir. Varlığından haberdar olduğun süre boyunca sadece zaman zaman yazılarını okuduğun birinin arkasından bu kadar üzülmenin nedeni ise o resimdeki sıcak gülümseme, mütevazilik kibarlık ve her zaman saygı duyulacak bir yardım etme çabası olmalı sanırım.

Acı haberi aldığımda saçmada olsa birşey düşündüm...
Olacaksa da deniz olmasaydı keşke dedim,

Sevdası deniz olana
Yarinin ihaneti gibi bu...

Hepimizin başı sağ olsun, onun mekanı cennet olsun.

ALİ KAYKAÇ · 18-08-2006

Kötü haberi ancak bu gece duydum.Duygu yüklü bu satırlar;Allah Rahmet Eylesin ailesine allah sabır versin.