Çok eski zamanlarda yaşamış adı AKIL olan yaşlı bir adamla, adı KİM olan genç bir çocuk varmış.
KİM, yalnız yaşayan, yiyecek ve başını örtecek bir çatı arayan, köyden köye dolaşan yetim biriymiş. Ama hepsinden önemlisi KİM, dolu bir mideden ve yatacak bir yerden başka, bir neden arıyormuş.
Hep NEDEN diye merak ediyormuş. Neden hayatlarımız boyunca bulamadığımız şeyleri arayarak vakir geçiririz, neden her şey bu kadar zor olmak zorunda, hayatı acaba biz mi zorlaştırıyoruz, yoksa yalnızca şu anda yaptığımız gibi sadece mücadele etmemiz mi gerekiyor”…. KİM kadar genç bir çocuk için bunlar bilgece düşünceler olsa bile, aynı yolda yürüyen ve KİM’e göre kendisine yardım edebilecek yaşlı adamı bulmasına neden olan da, tam olarak bu düşünme şekliymiş.
Adı AKIL olan yaşlı adam elinde sepetiyle içinde hayatına ait eşyalarını taşıdığını söylemiş. Onu yorgun halde gören KİM, AKIL’a yardım etmek istemiş. AKIL da, “Sen onu benim yerime taşıyamazsın”, bir gün kendi yolunda yürüyecek ve benimki kadar ağır bir sepetin olacak ve maalesef sen de onu tek başına taşıyacaksın” demiş. Daha sonra da birlikte seyahat etmeye devam etmişler.
KİM, AKIL’a neden bu sepeti ona taşıtmamakta ısrar ettiğini yada kendisininde taşımaya devam ettiğini defalarca sormuş. Sonunda AKIL, “Bu sepette, kendi hakkımda inandığım ama başkalarını inandıramadığım inançlar, düşünceler yanında kendimin bile inanmadığım şeyler de var, onlar şimdiki yolculuğumda ağırlık yapan taşlar. Şüphe her çakıl taşının, tereddüt her kum tanesinin ve yanlış yönlendirme yol boyunca her kilometre de topladığım taşlar. Şuan sepetimde taşıdığım gibi hayatım boyunca sırtımda bunların ağırlığını taşıdım” demiş üzgün bir şekilde.
İyi de demiş KİM bunları anladığın anda bu sepetide boşaltman yada bırakman gerekmezmiydi… O zaman bunlar olmadan çok daha ileri gidebilirdin demiş biraz mahçup kendi haline bakarak. Bak bu yüklere rağmen buradasın, nerdeyse kendi yolculuğunun sonunda…. AKIL durmuş düşünmüş ve KİM'in haklı olduğunu anlayarak, sepeti vücuduna bağlayan ipleri çözmüş. İşte o anda eğer bir daha aynı hayatı yaşama imkanım olsa yaptıklarımı yine yapar, düşündüklerimi yine söyler ama yükleri sahiplenmek yerine gerçek sahiplerine bırakırdım diye geçirmiş içinden. Çünkü yaşına rağmen yapmayı istediği o kadar çok şey varmış ki. Bu arada büyük bir merakla sepetin içine bakan KİM ise sepetin içini boş görür…. Çünkü bütün bunları akıl yaratmıştı.
Sevgili Güven, yukarıda ki hikaye sana birşey anlatırmı bilemem ama ......
Kendine çok yüklendiğini söylemek isterim kısaca. Doğrudur hepimizin kendine has özellikleri var ve sende de bolca var
iyi de bundan şikayet edenlerin sorunu olsun bırak. Sorun dönüp dolaşıp mızrak çuvala sığmazmışa geliyorsa bu mızrağın değil çuvalın sorunudur unutma.
Özgür irade hepimizindir ama benim tanıdığım Güven bu değil...
Birileri kalkıp kim oluyorsun diyecektir belki ama kısacası benim rızam yoktur gitmene...