SOLO
INANÇ REMZİ MOLVALIOĞLU
AN 1
Bir rüzğara kapıldım,
Poşeti açıyorum
Acaba müziği kim değiştirdi
Yok, aynı müzik,
Suçladık gene birilerini
Bir yerlerde,
Hep böyle yapıyoruz zaten.
Suçlanacak birileri var etrafta.
Yazının şekli değişmeye başladı,
Ondan kahvenin suyunu koyuyoruz.
Bir, iki,
Acaba bardağın suyu ne kadar zamanda doluyor,
Acaba evrenin sonu nerede bitiyor?
Ne kadar uzun sürdü böyle
Gelemedi üç
Yoksa dört mü,
Hayir, uc
Düğme
Susadım bardağı yere koydum ayağa kalktım bardağı unuttum yerde buldum oturdum yazıyorum ve fark ediyorum kalemim ne kadar bağırıyormuş kaç dakikadır, yoksa saniyemi
Sarki değişti, iyi
Ne dinliyordum ki
Ya da ne anlatıyordum
Sanırım çok şeyler anlattık buraya kadar
Kahve çoktan oldu midem kötü olur mu
Baştan oku, belkide en büyük hatam bu
Bir yere gelince stop
Baştan al
Toparla
Ama sanırım beceremiyorumda
Tamamen saniyenin içinde hapsolup
Tamamen bırakmak herseyi
Ama aynı anda kontrolü kaybetmemek
Yazını değiştirmemek
Bırak, rahatla gitsin
Rüzğarin gücü kesildi
Kalem sesleri azaldı
Kahve makinası bana karşı
Bir kalkıp koymak kaldı
Baştan aldım gene
Hem de baya öncelerden
Görmek için
Ne kadar yol kattetiğimi
Bilmiyorum sanırım rüzğar iyice sustu
Tekrar başlatabilmem için geriye gitmem gerekti
Önce başlangıcı unuttuk,
Sonra birilerini suçladik,
Gelişme oldu, sonuç oldu,
Sonra buraya çıktık, rüzğar yoktu
Peki sen hatırlıyormusun başlangıcı?
Ya da bırak nerede oldugunu
Ne yapmak istediğini
Hayattin,
Ne beklediğini?
ÖĞÜT 1
Uyuma saati oldu yazma saati,
Oysa yarın sabah is gunu
Yazma
ANLAR
Farkındalık çemberleri sayıyor
Farkında olmayan kaybolup gidiyor
Farkındalık hızlıyım diyor
Farkında olmayan çok yavaşladım
Bir de gri renk var,
Sonra aklıma geldi
Ne kadar siyah ve beyazdım
Bir farkındaydım
Bir değildim
AN 2
Seyirciler, herşey seyirci istiyor
Bu cümle düşündüğünüzden fazlasını söylüyor
Tabii ben sizin ne düşündüğünüzü nereden bileceğim
Benim demek istedim
Hatamı sonra fark ettim
Aynaya bakmak istiyor her parçacık - anti parçacık
Parçacık insan
Anti parçacık insan
Farkındalığın göreceliği
Aktör mü olmak yoksa seyirci mi kalmak
Sanki cok seyirci kaldim da olanlara
Hepsi benim eserim
Benim içimdeki birşeylerin
Şu anı yaratan o
O benim
O yaratan ben
Kendimi yaratıyorum
Var mı bundan ilginci
Big bang gibi her saniye yeni birisi patlıyor
Pam, pam, pam
Sesleri duymuyor musunuz
Bu kadar sagir kalamazsınız olanlara
Bu kadar dar görüşlü olamazsınız
Sadece bir yazı okuyup
Hayatta melek olamazsınız
Ses ve görüntü
Televizyon
Sayın seyriciler
İşte karşınızda beyin sikici kendiniz
Alkış
Alkış
Alkış
Bitti mi
Yeni mi başlıyor
Karar ver artık
Yönetmen başlatalım diyor
Başlatalım o zaman
GÖRÜNTÜ 2
Yeşil,şişe
,yeşil şişe
Yeşil,şişe
Beyaz,sayfa
,beyaz sayfa
Beyaz,sayfa
Yeşil,kalem
, yeşil kalem
Beyaz, sayfa
O AN
Aklına geliyor mu sana huzur veren birsey
O gülüşün
O ayaklarını içe yapışın
Dizlerini büküşün
Blüzunu omuzlarından düzeltişin
Aynadan kafayı çevirişin
Bana bakışın
İşte bu gülüşün
ŞU AN
Nedense deftere düm düz yazmayı unuttum
Ova gibi uçsuz bucaksız, yoksa okyanus de
Daha güzel sen deniz çocuğusun
Ege denizi
Ne kadar vahşidir kış günü
Dalgalar birbirleri üzerinde kaya, kaya geliyorlar
Yavaşca eğiliyorlar
Floş diye sahile vur
Seninde kafa iyi vurdu mu
Evin özlemi iyi koydu
Bir anda ordaydın sanki
Hatıralarının içinde kayboldun
O an evren zaman boyutunda nereye düşüyordu acaba
Ve şu anda ben seni hatırlıyorum
Bu an yok.
Çünkü nerede an?
Yakala hadi,
Yok,gene kaçtı gitti.
El bile sallıyamadın.
Tanışamadın,
Ama bir aşinalığı kaldı.
Ucundan bir ‘u’ sunu geride bıraktı.
Sen de takıldın o parçaya başladın oynamaya,
Buldun kendini bu gülüşün açıklamasında.
TEZ 1
Kendine yalan söylemeli insan,
Her saniye yaşıyabilmek için.
Yaşam insanın kendine yalan söylemesi.
Yaşam yalan demiyorum.
Yaşam insanın kendisine yalan söylemesi diyorum
Eğer siz o zaman yaşam yalan diyorsanız
O zaman siz diyorsunuz ki yaşam sadece benim içimdeki yalan söyleyenden ibaret.
Fakat yalan söyleyeni görmüyorsunuz
ÖĞÜT 2
İmprovize gir olaya
Akıllı adamsın sen
Jazz’dan anlarsın.
NAKARAT
Herseyi toparliyor
Butun sarki onda toplaniyor
Ve bir daha aciliyor
Sonsuza dek acilabilir aslinda
Tamamen kendini gosterebilir
Ama genelde oyle olmuyor
Cirt diye nakarat giriyor
Toparliyor durumu
Ardindan
SOLO
Butun şiiri öldürüyor
İyi anlamda
Süper solo
Şarkı 16.12
dinle bu da öğüt üç
Görüntü karşında duruyor
Şimdi sen tez düşün
Jazz’ın olayı açılım, improvizenin olayı açılım.
Solo devam ediyor, nakarat çoktan bitti.
Saat 11.12 ö.s.
Yalansız.
Düşünme,
İlişkisiz.
GORUNTU
Resimleri karşımda
Kokusu kayboldu.
O AN SU AN GELICEK
Sen kapını bir tafında ben öteki, yıl ....
Kapıyı çalıyorum bu sefer, karalıyım.
Artık dışarıda beklemiyeceğim. Belkide bekliyecektim eğer sen hangi kapiyi çalıcağımı göstermeseydin.
Bu kapıyı çalıcaksın demeseydin. Gelip benim kendi kapımın arkasında durmasaydın. Ama biliyor musun ben kendi kapimi bile calmamıştım şimdiye kadar?
İkinci el bir elbise içinde açiyorsun kapıyı. Suratında unutamıyacağım bir ifade,
Durdurun zamani, kalalım burada takılı. Bütün istediğim bu.
Sen takılırsın baskasi takilmaz. Evrenin kanunu bu.
Göreceli herşey.
Ondan, uzay zaman gerilir,olan sayfalar yırtılır,
Yenileri görünür.
Olan cümleler silinir,
Yenileri yazılır.
Mutlak boşluk eşittir mutlak doluluk.
Zamanı durdurabilmek icin önce zamanla yaşamayı oğreniceksin,
Birini seviyorsan onunla zamanı durdurmayı ve gecirmeyi biliceksin
Bu evrenin bir parçasiysan bunu simdiden biliceksin.
Gülmeye başlıyorum mutluluktan,
Kapının arkasinda bulduguma inanamıyorum.
Fark ettin mi?
Zaman hala devam ediyor.
Sen bunu okuyorsun,
Ben bunu yazıyorum ve okuyorum, okuyorum ve yazıyorum.
Her anımızı hatırlamaya calışıyorum.
Zamanı o gün duramadım en azından burada hapsetmek istiyorum.
Aslında bütün yaşamımız gözlemlemek, hatırlamak, anlamak, planlamak, yapmak ve gözlemek... Şu an bir önceki cümleyi okuyup anlamaya çalışıyorum ve sonra ne gelicek diye düşünüyorum. Virgül mü koysam, nokta mı koysam?
Sakın! Üç nokta en iğrenci, çikişların en kolayı.
Boynundaki inci kolye cok yakışmış. Sana sarılıp bir daha bırakmasam ? Bu zamanı dondursam. Üç nokta koyulucaksa simdi koysam.
Boşver kimi kandırıyorum? Hepsi gecmişte kaldı. Şu an kime sarılacağım? İçtiğim şarabın şişesine mi? Yoksa yazdığım cümlelere mi, yoksa yerde ki telleri kopuk gitarıma mı?
Sen ayrılıdığın gün tellere ve içkiye fazla abanmıştım da.
Sanırım hala biraz abanıyorum.
Her sabah diyorum bu çıkış değil, her akşam diyorum evet bu çikiş.
En azından gözlemleyip anlıyorum. Bir de planlıyabilsem... Şu üç noktadan bir vazgeçebilsem...
Sonra sen fırının önünde, ben seni izlerken, ben o güzelliğini gözlemlerken, şu an o anı hatırlarken. Gerisini tahmin edebiliyorsundur.
Sen masanın bir tarafında ben öteki tarafinda.
Yil 2... Kapıyı ikimizde kilitlemedi
p.s. SOLO2 geliyor.
